♥ '' Wilcza strona mocy" ♥

Tu m.in. będą pojawiać się rozdziały

Wilcza strona mocy

Prolog

"Nazywam się Kora i mieszkam na wyspie Unmei. Te tereny są obce dla reszty świata, tak samo jak dla nas ich. Mój ród dzieli się na Zmiennokształtne i Łowców. Zgadnijcie, kim ja jestem. Wszyscy jesteśmy wychowywani w podobny sposób - byle przetrwać. Ta wyspa nie jest zwyczajna, roi się na niej od wielu niebezpiecznych stworzeń do których należę - zależy jak ktoś na to patrzy. Całe życie szykuje się nas po to by przetrwać i w wieku 15 lat otrzymać własnego, niepowtarzalnego wilka. Ja swojego mam już rok i nie oddałabym go za żadne skarby tego świata. Nazywa się Stella i ma te same moce co ja, czyli: Ogień, Światło i Elektryczność. Wędruje ze mną i moimi przyjaciółmi po całej wyspie w tzw. 'poszukiwaniu guza'. Jest ze mną : Amber, Mia, Anna, Astoria, Ethan i Jacob."

W pewnym momencie ktoś przerwał mi pisanie.

Astoria: Kora pospiesz się! 

Kora: O co chodzi?

Astoria: No chodź!- Astoria złapała mnie za rękę i zaczęła prowadzić w stronę wyjścia. 

Szybko rzuciłam notatnik na sofę i poszłam za przyjaciółką.

Kora: Astoria o co ci cho... 

Wszyscy: Niespodzianka!

Moim oczom ukazały się poustawiane stoły z jedzeniem, duży tort, kilka prezentów i wszyscy moi przyjaciele poustawiani na środku. 

Mia: Wszystkiego najlepszego Kora!

Kora: Hm? A urodziny, ale czy one nie są czasem...

Jacob: Dzisiaj? No tak.

Amber: Nie mów, że zapomniałaś!

Kora: Nie, skąd! Po prostu zamyśliłam się przed chwilą, bo mamy tyle do zrobienia...

Ethan: Jedyne co na tę chwilę jest do zrobienia, to dobra zabawa. 

Kora: Ale tam masz stertę rzeczy do zrobienia! - pokazałam ręką w stronę domu.

Ethan: Csiii, potem się tym zajmiemy.

Kora: Nie odkładaj na jutro coś, co możesz zrobić dziś.

Anna: Tu zrobimy wyjątek. Siadaj Kora!

Astoria: Bo zaczynam mieć wrażenie, że w ogóle nie chcesz tutaj być...

Kora: Ależ skąd! Jasne, że chcę. Ast co za niedorzeczne domysły! 

Astoria: To dobrze, czyli zaczynamy zabawę!

Nagle z głośników zaczęła lecieć głośna muzyka i wszyscy zaczęli tańczyć. Zaśmiałam się cicho i dołączyłam do dziewczyn, które tańczyły z chłopakami. Nagle w powietrzu zaczęły latać płatki róż, od razu wszyscy spojrzeli na śmiejącą się Astorię. Amber od razu podskoczyła łapiąc mnie i Mię za ręce, po czym zaczęłyśmy latać. Zaśmiałam się i pomachałam chłopcom, którzy z uśmiechami stali na ziemi. Nagle zobaczyłam, że gdzieś niedaleko naszego domku coś się rusza. 

Kora: Amber na ziemię - spoważniałam.

Amber: Co? Czemu?

Kora: Już.

Amber: No okey, ale powiedz o co ci chodzi. Aż tak nie lubisz imprez?

Kora: Co? Nie! To zupełnie co innego.

Mia: Czyli nie lubisz imprez?

Kora: Lubię, ale to coś ważnego. 

Mia: Co takiego? Ucieczka?

Powoli zaczęłam nie wytrzymywać.

Kora: Dość! Wyłączyć muzykę! Amber na ziemię w tej chwili!

I wszystko ucichło, a wiatr zawiał mocniej. Amber z dziwną miną spuściła nas na ziemię.

Kora: Dziękuję! A teraz za mną.

Szybko zmieniłam się w czarną wilczycę z białym prawym uchem i dwiema małymi plamkami tego koloru nad oczami. Dziewczyny również zmieniły się w wilki, a chłopcy wyciągnęli broń. Widząc, że wszyscy są gotowi ruszyłam przed siebie uważnie nasłuchując. Po kilku minutach dotarliśmy do źródła hałasu. Był to nikt inny jak Luke Hiddleston i jego rodzice, którzy niszczyli las niedaleko naszego miejsca zamieszkania. Szybko zmieniłam się w człowieka i doskoczyłam do chłopaka chwytając go za kołnierz i przygwożdżając do drzewa.  

Kora: Hiddleston! Co ty wyprawiasz?! 

Nagle zostałam szybkim ruchem odciągnięta od chłopaka i rzucona na Jacoba, który na moje szczęście mnie złapał. Szybko mu podziękowałam i zeszłam na ziemię. Rzucił mną ojciec chłopaka. 

Avalon: Jak śmiesz mała...

Kora: No powiedz to! Pokaż jaki z ciebie pusty babsztyl! 

Adam: Dość! co to ma znaczyć?!

Kora: To ja powinnam o to zapytać! Nie wolno wam tego robić!

Avalon: Jesteś tego taka pewna? - pokazała jakiś dokument. - Wasz teren został przez nas wykupiony.

Astoria: A-ale jak?

Avalon: Od dłuższego czasu nie spłacacie rachunków. 

Amber: Co?!

Kora: Ale to nie zmienia faktu, że nie wolno wam niszczyć tego lasu! 

Luke: I tu się mylisz, można o ile zasadzi się nowe drzewa, albo jeśli przypadkiem ktoś podpali ten lasek.

Kora: Trzymajcie mnie, bo zaraz go walnę! Równie szujowaty co matka! 

Ethan złapał mnie za ręce od tyłu.

Ethan: Nie warto. 

Luke: Jak chce się bić to ją zostaw. Ja zawsze chętnie.

Mia: Odradzam.

Astoria: Samobójca.

Anna: Na twoim miejscu bym tego nie robiła. 

Amber: Gdy jest taka wkurzona? W snach chyba byś przeżył.

Luke: Dam radę.

Ethan: Na życzenie. Dokop mu mała - ze złośliwym uśmiechem podniósł ręce do góry zostawiając mnie wolną. Zdjęłam bluzę i rzuciłam ją Mii na przechowanie na czas walki.

Kora: Tacy jak ty nigdy nie wygrają żadnej walki.

Luke: Warto próbować. 

Kora: Nie w tym wypadku - uśmiechnęłam się lekko. Na moich dłoniach zapłonął ogień. - Dalej zgrywasz koksa i dostaniesz łomot, czy odejdziesz z godnością?

Luke: Ja się nie wycofuję.

Kora: To zawrzyjmy układ. Jeśli wygram zostawicie las w spokoju.

Luke: A jak przegrasz las spłonie na twoich oczach.

Kora: Zgoda - byłam pewna zwycięstwa. Kilka ruchów i już po nim. 

Jacob stanął między nami.

Jacob: Zasady walki są znane. Za 3... 2.... 1... Start! - szybko się odsunął. 

Jako pierwsza zrobiłam ruch. Kucnęłam i jednocześnie tymczasowo oślepiłam Luka mocą światła. Z prędkością światła znalazłam się za oślepionym Lukiem. Kopnęłam go w plecy tak, że wylądował twarzą w ziemi, złapałam go za ręce od tyłu i kucnęłam na nim.

Kora: Przegrałeś.

Luke: Oszukiwałaś!

Kora: Gdzie ty tu widzisz oszustwo? Walczyłam jak najbardziej fair. Oni mogą potwierdzić, sędzia?

Jacob: Walka faktycznie była fair Luke, naucz się przegrywać.

Wstałam uśmiechnięta i ruszyłam w stronę przyjaciół. 

Kora: Masz szczęście, że skończyłam walkę na przygwożdżeniu cię do ziemi... 

Dałam reszcie znak, że czas wracać i weszłam do lasu jako wilczyca.